▪ Өөредиглиг чугаа
Бир-ле катап улаачы ашак тергезинге чаш уруглуг херээжен олуртуп алган. Ол эртен дыка кылын хар чаапкан, бүргегсимээр боорда, чыккылама соок хүн болган.
Улаачы орукка шыырныгып доңуп эгелээн, тергеде херээжен база. Ашак көөрге, ол херээжен доңуп-дожааш, мырыңай көгергеш, угаанын ышкынар деп барган. Ынчан ашак ооң чаш төлүн ап алгаш, кадайны тергеден дүжүр иткеш, аъдын дүргедедир кымчылапкан. Харже кээп ушкан херээжен миннип келгеш, төлүн эгидерин негеп, терге соондан халып-ла каан-дыр:
— Чүү деп мындыг албыстыг кижи сен? Оода төлүм бер! Сени кырганны канчаар хорададыптым?
Ол ава бир шак дургузунда ашакты бак сөглевишаан маңнап келген. Ава маңнааш, чаактары долбанналгаш, мырыңай шуут дериде берген.
Ынчан улаачы тергезин тургузупкаш:
— Олур че, доңуп өлүр частың, харын-даа маңнааның болгаш бак сөстериң сени камгалап кагды! Төлүң ал че, чоруулу…
Чурукту интернеттен хоолгалаан.
“Шын” №1 2026 чылдың январь 15