Бежен харлыымга чедир безин аныяк, күш-шыдалым хевээр артып калган.
Бир катап суму даргазы мени бир аалче албан-хуузу-биле айбылапкан.
Аъдым баглап кааш, өгже чоокшулап олурумда, казыра дег улуг кара ыт-даа ырланып, туткулап келди-ле ийин. Черле кончуг ызырар, ынчалза-даа оозун баглавас, хай дивес улус деп дыңнаан мен.
Тонум эдээнден аптарының кайызы чорда, меңнээн уум-биле теверимге, ыт дээр-шаар дүндүүштелип үнүп-үнүп, демги өгнүң дүндүүнче караш дээн. Өгге кирип кээримге, хөө дег кара ыт калдар-сарыг кылдыр хуула берген менден сүрээдеп, сириңейнип олур-ла!
Өг дүндүүнче киир тептеримге, изиг суугу кырынга кээп дүшкени ол чүве дийин.
Ынчаар кезеткен мен, кулугурну.
/ Өлчей-оол Монгуштуң “Хөөрээрниң чугаалары” деп номундан алган.
“Шын” №29 2026 чылдың июль 30
"Шын" солуннуң МАХ-каналынга каттыжыңар: max.ru/channel_shyn