* * *
Хөңнүмейде хөглүг хөөн-даа читкен-читкен.
Частың чылыын манаарымга сураг-сураг.
Хөөлбектер оруум дуглаан суг-ла, суг-ла.
Хөрээм долган бодалдарым кударгай-ла.
* * *
Шыырныгып доңа берген сеткил-хөңнүм,
Шагда олчаан хүлүмзүрүг көрбээн арным,
Шак бо хүнде айыс алган – сеңээ душкан.
Өөрээн чүрек аялгазы кайгамчык ийин.
Шыдал-күжүм дендиш дээри кыры турда,
Шымбай ырым үзүктелип, муңгак турда,
Шынчы чүрээм одун көзеп чедип келген
Өңнүүмнүң сээң чараш үнүң – эм-дом болду.
/ Эльза ООРЖАК.
ОШКАЙ КААПТЫМ
Чаным-биле эртериңге,
Чаражыңга эстир частым.
Хая көрдүм – көрнүп келдиң,
Каттырымзааш, карааң бастың.
Уунда чораан чүреккейим
Ушта халыыр чыгыы болду.
Уткуй келгеш, сонуургаан бе?
Уруг бодум хөлзеп чүмүл?
Элээн кылаштааш, хая көрдүм.
Элдеп чүве – холуң чайдың.
Кажан-на-бир душсумза деп,
Сагыжымда бодап кагдым.
Хүннер эрткен, оол утпаан,
Оруумну дуй турувуткаш,
Белим туткаш, бөөлдей берди.
Билинмейн – ошкай кааптым.
/ Раиса ХОВАЛЫГ.
1987 ч.
Чурукту интернеттен алган.
“Шын” №1 2026 чылдың январь 15